NextGEN Gallery Plugin Not found

Pojazdy | Grupa Militarno-Historyczna Berliner Mauer

Pojazdy

 Trabant 601  Kübel

W 1955 r. fabryka VEB SACHSERING w Zwickau stworzyła pierwszy tani enerdowski samochód o niezbyt wymownej nazwie  AWZ P 70. Do wykonania jego karoserii po raz pierwszy wykorzystano tworzywo sztuczne o nazwie „duroplast”, co miało zwiększyć odporność na korozję oraz wytrzymałość na zgniatanie.

W 1957 roku powstał nowy model P-50, który na pamiątkę wystrzelenia przez Związek Radziecki pierwszego satelity nazwano „TRABANT”, czyli sputnik. Przełomem w fabryce był rok 1961, kiedy to z taśmy produkcyjnej zjechał nowy model 601, który stylistyką przypominał samochody zza wielkiej wody . 601 produkowano do 1990. W latach 1990 – 1991 produkowano ostatnią wersję, Trabant 1.1, który wyposażony był w czterosuwowy silnik Volkswagena Polo.

Wersja będąca na wyposażeniu grupy jest rzadką odmianą trabanta, który miał za zadanie patrolowanie strefy przygranicznej muru berlińskiego. Został on stworzony do celów wojskowych pod nazwą trabant 601  kübel,  lub trabant 601 A.  W późniejszych latach eksportowano  küble do Grecji pod cywilną nazwą Tramp. Od 1966 do 1990 wyprodukowano:

  • wojskowych           601A    8022 szt.
  • w wersji leśniczej  601 K   2024 szt.
  • wersji cywilnej     601Z   926 szt
  • trabant 1,1 kübel                 496 szt.

co daje łączną liczbę 10972 szt. w czasie 24 lat produkcji.

 

Barkas B1000

                          

                                                                         Historia

W 1961 roku rozpoczęto produkcję seryjną samochodów dostawczych Barkas B1000, będących następcą produkowanego w latach 1949-1961 modelu Framo V901. Nowy model skonstruowany został z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych samochodu osobowego Wartburg 311. Również z tego modelu zastosowano jednostkę napędową, przeznaczoną do napędu Barkasa B1000. Był to trzycylindrowy, dwusuwowy silnik benzynowy typu AWE 311 o pojemności skokowej 900 cm³ i mocy 43 KM. Jednostka napędowa zblokowana została z 4-biegową manualną skrzynią biegów. W późniejszym okresie do oferty dołączył model wyposażony w zmodernizowany silnik typu AWE 312 o pojemności skokowej zwiększonej do 992 cm³, osiągający moc maksymalną 46 KM.
W 1989 roku rozpoczęto produkcję modelu B1000-1 wyposażonego w czterosuwowy silnik typu BM 880 produkowany na licencji firmy Volkswagen. Jednostka o pojemności skokowej 1272 cm³ i mocy 58 KM, stosowana była również w samochodzie Wartburg 1.3.
W drugiej połowie lat 60. rozpoczęto prace konstrukcyjne nad następcą modelu B1000. Prototypy nowego modelu o oznaczeniu Barkas B1100 zaprezentowane zostały w 1972 roku. Do napędu prototypów zastosowano radziecki 4-cylindrowy, silnik benzynowy typu UZAM-412 o pojemności skokowej 1480 cm³ i mocy 75 KM. Produkcji seryjnej nowego modelu nie podjęto ze względu na brak akceptacji ówczesnych władz NRD. Obecnie prototypowy egzemplarz Barkasa B1100 znajduje się w muzeum motoryzacji w Frankenberg.
Produkcja modeli B1000 zakończona została 10 kwietnia 1991 roku. Przez 30 lat wyprodukowano łącznie 175 740 egzemplarzy modelu B1000 i 1961 B1000-1.

  • KA – „Kastenwagen” – furgon z zamkniętą 2 osobową kabiną, brak przeszklenia części ładunkowej
  • KM – „Kasten-Mehrzweckwagen” – furgon 4 lub 5-osobowy (kabina półzamknięta 2-osobowa, 2/3 osoby w przedziale ładunkowym), jedno okno boczne w przedziale ładunkowym
  • KB – „Kleinbus” – furgon 8-osobowy, (kabina półzamknięta 2-osobowa, 6 osób w przedziale ładunkowym), pełne przeszklenie przedziału ładunkowego, ogrzewanie postojowe Webasto
  • KK – „Krankenwagen” – karetka pogotowia ratunkowego
  • HP – „Pritschenfahrzeug” – furgon 2-osobowy z nadwoziem typu pick – up
  • FR – „Fahrerhaus-Rahmenausfuehrung” – nadwozie do zabudowy.

Źródło: Wikipedia.

Posiadany przez nas egzemplarz jest w wersji  KB – radiowóz w malowaniu żandarmerii wojskowej MILITARSTREIFE.
Poprzedni jego właściciel, tak jak i my, był uczestnikiem zlotu  Operacja Południe,. Kiedy nas napotkał  stojących z murem, zaproponował nam, czy nie chcielibyśmy  jego barkasa przyjąć jako eksponat do wzbogacenia naszej dioramy.
Kiedy podjechał tym cudem enerdowskiej techniki, tak nam się spodobał ,że od razu zaczęliśmy pertraktacje kupna, a po niespełna tygodniu pojechaliśmy po niego do Bielska .
Jak sie okazało Barkas był sprowadzony z Niemiec dwa miesiące przed naszym kupnem ,a więc nie był modyfikowany przez naszych rodzimych mechaników amatorów.

Obecnie pojazd przechodzi kapitalny remont.

GAZ 69 AM  i   GAZ  69 M

Historia

GAZ-69 – radziecki samochód terenowy produkowany w latach 1952-1955 w zakładach GAZ w Gorkim, a do 1972 w zakładach UAZ w Uljanowsku (oznaczany UAZ-69).
Był podstawowym lekkim samochodem terenowym w wojskach i służbach bloku państw socjalistycznych oraz innych będących w gospodarczej lub wojskowej sferze wpływów ZSRR. W siłach zbrojnych większości krajów Układu Warszawskiego zastąpiony przez samochody UAZ-469. Nadal jest na wyposażeniu kilku armii i prawdopodobnie jest produkowany w Korei Północnej. W roku 1954 produkcja Gaza-69 została przeniesiona do zakładów UAZ w Uljanowsku, samochody tam produkowane były oficjalnie oznaczane UAZ-69, chociaż popularnie są znane jako Gazy (pot. Gaziki). W 1972 zakończono produkcję i zastąpiono samochód nowocześniejszym – UAZ 469/469b. Produkowany w dwóch wersjach nadwoziowych: 2 drzwiowej (GAZ 69, GAZ 69M) i 4 drzwiowej (GAZ-69A, GAZ 69AM) tak zwana „komandorka”. Obie miały nadwozie odkryte, z rozpinanym na stelażu brezentowym dachem oraz górnymi częściami drzwi z celuloidowymi oknami. Rama z szybą przednią była składana do przodu, na maskę. Podczas produkcji wprowadzano pewne modyfikacje techniczne. Samochód oprócz skrzyni biegów posiada także reduktor, dzięki któremu można zwiększyć przełożenie i dołączyć przedni napęd.

GAZ-69 produkowany był na licencji przez ARO w Rumunii jako Muscel M-59, później zmodernizowany jako Muscel.

Żródło: Wikipedia

Gaz 69A „Komandorka”
Горьковский автомобильный завод («ГАЗ»)

Auto zostało nabyte w 2008 roku przez Racioka.
Poprzedni  właściciel był kierowcą tej komandorki w Ochotniczej Straży Pożarnej.
Po odgórnej decyzji auto te nie spełniało wymogów  ekonomicznych tak więc było spisane na straty ,
W strażnicy na jej miejsce  postawili młodsze auto, a gazik miał dwie drogi: albo ktoś się nad nim zlituje i go kupi albo przywita go matka huta.
Całe szczęście kierowca tej maszyny miał sentymentalne serce i odkupił ją od straży, ale niestety żona strażaka miała inne gusta i za żadne skarby nie chciała takiej skorupy trzymać w garażu.
I tak dzięki  pani która ma zły gust trafił w moje ręce.
Oczywiście wygląd tego gaza był daleki od ideału ale po rocznym remoncie wrócił do stanu świetności i teraz cieszy wyglądem. Auto za żadne skarby świata nie wjedzie w teren.
Gaz 69 M

Ульяновский автомобильный завод

Samochód, który w swoim „życiu” przeszedł zbyt wiele. Ze względu na to, co z nim się dzieje gdy prowadzi go Szufla, należy mu się szacunek.Auto trafiło w ręce Szufli w 2006 roku, a trafiło aż z Zamościa (pewnie poprzedni właściciel nie był lepszy od Szufli pod względem szaleńczej jazdy w terenie). Jednak Szufla zanim wpuścił sie w jazdę off-roadową  zrobił remont kapitalny, a było co naprawiać po zamojskim amatorze mechaniku. Teraz Gaz i tak nie ma lekkiego życia, ale przynajmniej części które się zużyły są wymieniane na nowe co świadczy o bardzo dobrej konstrukcji bo nie wymienia się ich często.

Gaz 69 M

Ульяновский автомобильный завод

Ten gaz to pierwszy  model który zdobył Raciok w 2004 roku. Gazik został znaleziony w Brennej  przywalony dechami i wszystkim co sie nadawało do spalenia lub do wyrzucenia na złom. Stał pod chmurką jako ruina bez świateł, opon  a w środku rosła trawa piętnaście lat na deszczu i śniegu doprowadziły blachę do korozji, która objęła auto w 90 procentach… Całe szczęście, że auto miało właściciela który miał do niego dokumenty. Po tygodniu to coś co w dowodzie nazwali samochodem stało już u Racioka na podwórku i czekało na kapitalny remont,  który trwał dwa lata. Gaz do dziś odwdzięcza się bez awaryjną jazdą  a jego powrót na drogi był prawdziwym awansem. Gazik ten wiózł Racioka i jego żonę Monikę do kościoła na ich ślub.
K-750
Motocykl K-750 produkowano w ZSRR w latach sześćdziesiątych. Był on efektem prac nad unowocześnieniem motocykla M-72. Popularna „emka” była z kolei kopią znakomitego niemieckiego jednośladu BMW R71.
W ten oto skomplikowany sposób rozpoczyna się historia radzieckiego powojennego motocykla. Historia niezbyt jasna, co nie powinno dziwić tych, którym nieobce były praktyki naszego wschodniego „Wielkiego Brata”. Istnieją co najmniej dwie wersje uzyskania przez Rosjan dokumentacji BMW.
Jedna z nich mówi, że w wyniku paktu Ribbentrop-Mołotow i współpracy niemiecko-radzieckiej, komuniści szkoląc się w III Rzeszy, otrzymali także plany konstrukcyjne motocykla. Ten pozornie przyjacielski gest posiadał ukryty cel. Hitlerowcy, myśląc o przyszłym zerwaniu współpracy z ZSRR, chcieli w ten sposób zapewnić sobie zaplecze techniczne i swobodny dostęp do części zamiennych na terenach planowanej napaści.
Druga wersja wiąże się z powszechnie znanymi praktykami radzieckich wyzwolicieli. Wracając po wygranej wojnie do siebie, zabierali oni ze sobą całe fabryki, plany, dokumentacje i linie montażowe. Tak powstały pierwsze radzieckie samochody i większość nowoczesnych konstrukcji, których licencje ZSRR sprzedawał później swoim krajom satelickim.
W podobny sposób „skonstruowano” także bardzo dobry radziecki motocykl. Ustępował on wprawdzie egzemplarzom przedwojennym, pochodzącym z Niemiec – przede wszystkim jakością materiału, z którego wytwarzano poszczególne części. Ale, jak mówią znawcy tematu, jakość tamtejszych radzieckich motocykli i tak była o niebo lepsza od produktów z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.
Źródło: Motofakty.pl

Właścicielem tego egzemplarza jest Szufla. Biedny motor, biedny…
M-72
Ирби́тский мотоцикле́тный заво́д (сокращенно ИМЗ)

Motocykl M-72 pochodzi niemal w prostej linii od BWM R71. Był produkowany w Związku Radzieckim od 1941 roku do końca II wojny światowej, jak również po wojnie. Skąd pokrewieństwo z BMW ? W 1939 roku do Rosji przywieziono kilka R-71, w celu „sklonowania”. Motocykle rozebrano na części, dokładnie wszystko zmierzono i rozpoczęto produkcję ich kopii pod nazwą M-72. Przeznaczeniem motocykli była służba w Armii Czerwonej. Pierwsze Emki dotarły na front na jesieni 1942 roku. Ogółem do końca wojny do wojska trafiło 9799 sztuk, które służyły w oddziałach rozpoznawczych oraz w piechocie zmotoryzowanej. Do zakończenia produkcji fabrykę opuściło około trzech milionów Emek, większość z koszami.
Źródło: http://m72.republika.pl
GAZ 704

Ульяновский автомобильный завод

Najnowszy zakup w grupie : oryginalna fabryczna przyczepa do gaza 69.
Relacja Racioka:
„Po zakończeniu remontu Gaza 69 A moje zainteresowania skupiły się na śledzeniu w Internecie dokumentacji  oraz ofert sprzedaży dotyczących przyczepy GAZ 704. Model ten od samego początku produkowany był od 1955 r. przez fabrykę UAZ (Ульяновский автомобильный завод) i wraz z takimi samochodami jak GAZ 67, GAZ 69, GAZ/MAV 46 już wtedy stanowił rzadki obraz na drogach.Pomimo szerokich poszukiwań ofert sprzedaży tego modelu na terenie Polski oraz kilkumiesięcznym zaangażowaniu wielu osób, utwierdziłem się w przekonaniu, że zakup takiej przyczepy w naszym kraju jest praktycznie niemożliwy.Dopiero w tym roku pojawiło się ogłoszenie w internecie.Po krótkim szybkiej decyzji  pojechałem do Warki  gdzie przyczepa stała pod lasem u leśniczego ,jak się okazało woził nią siano do paśników.Teraz zrobił sobie większą i tą „gazową” postanowił sprzedać.”

 

 

Comments are closed.